Stilstand is achteruitgang, of toch niet?

Persoonlijke groei, financiële groei, materiële groei. Groei groei groei. ‘Alles wat je aandacht geeft groeit’, wordt er gezegd. Zowel het positieve als het negatieve. Ik vind het wel een mooie gedachte. Ik denk dat groei er altijd is. Wellicht niet de groei die we graag zouden willen zien, of de groei de we voor ogen hebben. Maar de groei is er.

Blaadjes. Groen en bruin.

In deze grijze, donkere dagen lijkt de natuur een beetje in te krimpen. De natuur lijkt tot stilstand te komen. Vrijwel alle groene tinten lijken te verdwijnen, op de grond liggen bruine bladeren die ooit mooi groen aan de bomen pronkten. Is dat groei? Jazeker. Het blad dat op de grond ligt is in de laatste fase van haar bestaan. Het wordt misschien niet groter of groener. Het wordt juist bruiner en kleiner. Het bodemleven zal zich over haar ontfermen. Tot het blaadje volledig is opgenomen door haar omgeving. Wat bijdraagt aan, jawel; de groei van haar omgeving. Een mooie cyclus.

Ik groei ook graag. Ik vind het fijn om mij te ontwikkelen. Nieuwe uitdagingen aangaan, nieuwe skills leren, nieuwe boeken lezen, nieuwe paden betreden. Ik hou ervan. Het geeft een levendig en prettig gevoel. Als ik tot nieuwe inzichten kom kan ik daar lang van genieten. Mijn oude band Antillectual heeft in een van haar nummers de tekst: ‘when was the last time you did something for the first time?’ Ik krijg hier kippenvel van en een glimlach op mijn gezicht.

Nieuwe en bekende paden

Zo gaat het natuurlijk niet altijd. Ik kan niet altijd pieken. Er zijn niet iedere dag nieuwe uitdagingen. Ik kan niet iedere dag nieuwe inzichten krijgen. Vaker niet dan wel durf ik zelfs te zeggen. De meeste dagen vullen zich met routines en herhalingen van wat ik al kan, ken en weet. En ook dat vind ik heerlijk. Ik hou van nieuwe dingen, zeker. Maar ik hou minstens zoveel van routines en structuren. De bekende paden bewandelen kost niet veel energie. Bovendien ligt daar de mogelijkheid om een vaardigheid te ontplooien tot meesterschap. De eerste keer dat ik iets bakte (wortel gember muffins, ik weet het nog goed!), ging het aardig. Ik deed er uren over, het leek alsof een handgranaat was ontploft in de keuken en het resultaat was matig. Honderden muffins (en taarten en brownies en cupcakes en cheesecakes) verder durf ik te zeggen dat ik heel aardig kan bakken. Er zit routine in. De routine is misschien niet spannend, niet sexy en niet uitdagend. Maar wel noodzakelijk voor een mooi resultaat.

Soms lijkt zowel de nieuwe uitdaging als de routine ver te zoeken. Stilstand. En stilstand is achteruitgang, zo wordt gezegd. Op de bank zitten, niks doen. Voor me uitstaren. Omdat ik niet anders kan. Is dat achteruitgang? Is dat stilstand? Nope. Want de groei is er (zoals ik eerder aangaf) altijd. Altijd.

Noodzakelijke stilstand

De stilstand is soms noodzakelijk voor mij. Het geeft me letterlijk en figuurlijk ruimte. Mijn gedachten en mijn gevoelens krijgen de tijd om zich te ordenen. Ik overdenk levensvragen. Waar ben ik mee bezig? Ben ik gelukkig? Ben ik blij? Waar wil ik naar toe? Wat zal ik vanavond koken? (Ja, die laatste vraag is een absolute levensvraag voor mij! 🙂 ) Het mooiste is (achteraf) als ik me ga vervelen. Als ik het stom vind dat ik daar zit. Oersaai. Op de bank. Lekker productief Yvo!

Dat betekent dat er beweging is. Dat er groei is. Het ongemakkelijke gevoel maakt langzaam plaats voor inspiratie. De verveling wordt omgevormd tot energie. Oude ideeën verdorren als de bladeren op de grond. Deze ideeën maken plaats voor nieuwe vruchtbare, frisgroene perspectieven. Ik sta weer op. Het is tijd om iets te bakken. Misschien wel een nieuw recept…

Dit bericht delen?
Facebooktwitter

← Previous post

Next post →

1 Comment

  1. Esther Putter

    Spot on, Yvo.
    Mooi geschreven. Stilstaan zorgt voor vooruitgang een helder beeld te krijgen van wat is en wat gaat komen.
    De winter is een goed gekozen metafoor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *