Boysetsfire. Een band die veel voor mij heeft betekend. Het was een van de eerste bands die kwetsbaar en emotioneel klonk, maar ook hard en zeer politiek geëngageerd. De muziek greep mij naar de keel en inspireerde mij op vele vlakken.

Ik heb ze tientallen keren live gezien en iedere keer stond ik met knikkende knieën, tranen stroomden over mij wangen en ik schreeuwde de longen uit mijn lijf. Op die momenten voelde ik mij vrij, ik voelde dat mijn boosheid en verdriet er mochten zijn. Ruim twintig jaar geleden waren deze shows voor mij een uitvlucht en een redding. Op deze shows leerde ik bovendien mensen kennen die hun idealen omzetten in daden door middel van activisme. Het heeft mij mede gevormd tot de persoon die ik nu ben.

Spannend

Boysetsfire heb ik via Petra leren kennen. Ik ben haar hier nog altijd dankbaar voor. We hebben de band verschillende keren samen gezien en nu ging ik afgelopen zondag samen met Petra voor de zoveelste keer naar een van mijn favoriete bands kijken; Boysetsfire speelde namelijk in de Melkweg ter eren van hun 25 jarig bestaan.

Ik vond het spannend omdat dit de eerste show was sinds ik ziek ben geweest. Ik ben niet meer zo goed in grote groepen mensen, harde geluiden en felle lichten komen nu intensiever binnen als voorheen. Dan is een hardcore show misschien niet de beste plek om mijn zondagavond te besteden….  Aan de andere kant; ik wil graag mijn grenzen verkennen. Tot nu toe kan ik veel meer aan dan ik ooit had durven dromen. Bovendien was ik met Petra en zij was heel goed op de hoogte van mijn situatie. Ik hoef haar niets uit te leggen als ik na vijf minuten weer wil vertrekken. Dat is ontzettend fijn.  

Maar toch, ik vond het spannend. Van tevoren hebben we het voorprogramma gelaten voor wat het was. We zijn naar binnen geschuifeld toen Boysetsfire zou gaan beginnen. Ik stond in de rij en ik herkende dit. Ik heb zo vaak voor de deur van De Melkweg gestaan. Het voelde vertrouwd en het voelde goed. Eenmaal binnen heb ik wat bekenden gesproken en het was heerlijk om weer even bij te kletsen.

De show & the afterparty

We liepen de zaal in en ik bleef een beetje achteraan staan. De lichten gingen uit, de intro werd ingezet, het publiek begon te juichen en niet veel later dreunde diezelfde harde muziek door alle poriën van mijn lijf als twintig jaar geleden. Kippenvel en knikkende knieën. Maar geen tranen. Ik was blij en ik glimlachte. Ik stond daar met mijn vrienden en wederom voelde de muziek als mijn redding.

De afterparty moet ook verteld worden. Ik heb een te gekke avond gehad. Maar ik moet twee dagen bij komen. Twee dagen ben ik heel moe, ik moet veel slapen en ik krijg weinig voor elkaar. Ik had dit wel verwacht en het verbaast me niet. Eerlijk is eerlijk; dat is soms lastig. Maar ik sta er. Iedere dag weer. Ik heb vaak gedacht aan de volgende zinnen van een van de nummers van Boysetsfire.

‘They say that what does not kill you
Only makes you stronger
Well maybe some of us are just too sick
And tired of being so damn strong’

 Ik weet namelijk niet of ik sterker word door mijn tegenslagen. Dat interesseert me eigenlijk helemaal niet. Ik ben soms gewoon moe. Ik voel me soms verslagen. Ik ben soms kwaad. Sterker worden is voor mij helemaal geen doel. Omgaan met al mijn gevoelens en dat volledig omarmen. Dat is mijn doel. En daar helpt Boysetsfire aan mee.

Dit bericht delen?
Facebooktwitter