Grenzen

Ik werd wakker in mijn tentje. Ik ritste de tent open en zag de zon al haar best doen om de kou uit de nacht te verdrijven. Het was een prachtige ochtend. Rustig deed ik mijn korte broek en tshirt aan, mijn voeten gleden in sandalen en vervolgens stond ik naast de tent mij uit te rekken.

Campfire Stories

Ik was op het micro festival Campfire Stories. De naam zegt het al; het draait om mooie, robuuste verhalen. Naast de lezingen/ talks/ keynotes (ik weet nooit het verschil) waren er tal van workshops over onder andere ‘storytelling’ en ‘blogs schrijven’, maar ook over ‘dichter bij de natuur komen’ en ‘vuurtje stoken voor volwassenen’. En het eten…. Alles biologisch, vrijwel alles lokaal, megaveel veganistisch! En ik stond ook op de line up, met mijn verhaal. Ik mocht mijn ervaringen delen. Nu zou ik zondag pas spreken, maar dit was een mooie gelegenheid om eens alleen te kamperen en te genieten van alle verhalen. Mijn voornemen was om nieuwe dingen te proberen. Mijn grenzen verleggen. Je kent het.

Kopje koffie

Goed, ik had mij nog eens uitgerekt om vervolgens naar het festivalterrein te wandelen. Ik had wel trek in een kopje koffie. Eenmaal daar aangekomen zag ik dat er al een workshop bezig was in de centrale tent. Mensen zaten in kleermakerszit op de grond, op de een matje of op hooibalen. Een mooie jongen (oftewel; De Mooie Jongen) met een baard en zijn lange haar in een knot vertelde van alles dat ik niet kon verstaan. Nieuwsgierig liep ik naar dit tafereel om te luisteren wat er gezegd werd. Mijn nieuwsgierigheid was getriggered.

Op het moment dat ik dichterbij kwam zochten alle deelnemers een plekje om voorzichtig en comfortabel te gaan liggen. Geen idee wat er aan de hand was, maar ik werd alleen maar nieuwsgieriger. Ik bedacht me hoe oncomfortabel en ongemakkelijk ik deze situaties altijd ervaar. In een groep. Allemaal liggen. Een persoon die vertelt wat je moet doen. Dit is ver ver ver buiten mijn comfortzone. Conclusie; ik zocht ook een plekje op de grond en ging liggen, in afwachting wat er zou gaan gebeuren. Wat kon er immers mis gaan? ‘Als ik het niet trek, dan sta ik op en ga verder met mijn tocht naar koffie‘ (die ik nog altijd niet had gehad…), zo was mijn gedachte.

Grenzen. Verleggen. Check.

‘Close your eyes and breath in deeply’, zei De Mooie Jongen met het lange haar. ‘Feel your lungs and belly embrace the air that comes in’. Er klonk zacht gitaar gepingel.

‘Breath in deeply.’

Dit is zo ongemakkelijk.

‘And out’

Dit is zo megaver buiten mijn comfortzone.

‘In’ (het gitaarspel wordt langzaam harder)

Paniek! Ik wil hier weg! Sta ik nu op? Ik weet niet of ik hier zin in heb! Ga ik nu weg???

‘And out’

Ik blijf… Fuck it. Laat het allemaal maar gebeuren. Ik geef mij hier aan over. En nu ik hier toch lig, ga ik er helemaal voor. Kan mij het schelen.

Iedereen begon op het ritme van de gitaarmuziek zwaar in- en uit te ademen. Het werd een ritmisch geheel. En ik ging daar volledig in mee. De Mooie Jongen begeleidde het fantastisch en wist met zijn stem, zijn woorden, zijn zang en zijn muziek een totaal veilige en open sfeer neer te zetten. Voor ik het wist rolden er tranen langs mijn gezicht. Ik kon het niet helpen. En ik wilde het niet verbergen. Grenzen verleggen. Nieuwe dingen proberen.

Einde oefening. Toch?

Na enige tijd (werkelijk geen idee hoelang we daar lagen) werd de oefening afgebouwd. We mochten onze ogen weer open doen. Ik staarde naar het hoge katoenen tentdoek en ik voelde me rustig. Gefocused. Een aangename rilling ging door mijn lijf. Kippenvel. Langzaam kwam ik overeind en zag allerlei mensen die glazig voor zich uit staarden. Dit was voor iedereen behoorlijk intens geweest, dat was bijna te proeven. Ik was oprecht blij dat ik had mee gedaan. Een hele nieuwe ervaring. Wat fijn. En nu eens kijken of de koffie al klaar is.

‘So who is ready for the icebath now’, vroeg De Mooie Jongen met een aanstekelijke tinteling in zijn ogen waarop iedereen enthousiast reageerde.

Wacht! Wat!? WAT gaan we doen?!?

Yvo kouwenhoven, in zijn onnatuurlijke habitat

Dit bleek slechts de warming up. De Grande Finale moest nog gaan komen. Een ijsbad stond op het programma. De groep kwam in beweging. Sommige mensen hadden hun zwemkleding al aan (wat mij eerder totaal niet was opgevallen), anderen gingen zich snel nog even omkleden. Weer anderen liepen naar het bad om het ijs er in te storten. Ik stond daar en ik keek naar de situatie waar ik in was beland. Er gingen een miljoen korte gedachten door mij heen in een split seconde. Maar een ding was duidelijk. Als ik ooit in een ijsbad wilde zitten, dan was dit het moment. Alles leek te kloppen. Ik was al zo f*cking ver buiten mijn comfortzone getreden met de oefening van een minuut geleden, ik kan deze ervaring het beste afsluiten met een mooie ijskoude kers op de ongemakkelijke taart. Bovendien had ik alle vertrouwen in De Mooie Jongen. Hij  straalde rust en vertrouwen uit. Hij wist exact waar hij mee bezig was. Onder zijn begeleiding durfde ik het aan. Dus ik rende snel terug naar mijn tentje, hees mij in mijn zwembroek, greep mijn handdoek, rende terug en sloot mij aan bij mijn nieuwe gevonden ademhalingskameraden.

Focus

Daar stond ik, in een kring rondom het kleine bad. Een diameter van niet meer dan twee meter vol met ijswater. Er pasten precies vier volwassenen in. De Mooie Jongen gaf ons de laatste tips. Focus op je ademhaling. Focus. Omarm de reactie van je lijf die strijdt tegen de kou, en verleg je focus naar je ademhaling. Focus. Anderhalve minuut (wat? Negentig hele seconden??) mag iedereen in het bad, eerder er uit mag altijd. Dit gaat om je eigen grenzen aangeven en voelen. Als je na tien seconde het mooi vindt geweest, is dat prima.

Nu was het tijd om te beginnen. Het eerste groepje stapte in het bad. Twee deelnemers stonden na een korte tijd weer op, klommen uit het bad. De anderen hielden het vol. Applaus volgde. Blauwe lippen, verkleumde maar uitgelaten gezichten. Het volgende groepje was aan de beurt. Diepe ademhaling waarvan het ritme aanstekelijk was. De anderhalve minuut leek zo lang. Ik stond aan de grond genageld te kijken hoe het viertal de grenzen oprekten met iedere ademhaling. Even leek het alsof zij daar voor altijd in zouden blijven zitten. Er straalde complete controle uit. Ik werd uit mijn gedachte gerukt toen zij opstonden.

Aftellen

Ik wilde nu. Ik moest nu. Ik kon het niet langer uitstellen. Langer wachten zou ondraaglijk zijn voor mij. Let’s get it over with.

De Mooie Jongen telde af;

‘Three’

‘Two’

‘One’

In een beweging stapte ik met mijn rechterbeen over de rand, gevolgd door mijn linker. Kalm en beheerst liet ik mij zakken alsof ik dit al honderden keren eerder had gedaan. Het ijzige water omringde mij tot boven mijn schouders. De kou kickte er direct in. Maar ik was voorbereid. Ik volgde mijn aandacht naar mijn centrum. Een diepe ademteug via mijn neus was mijn eerste slag tegen de kou. Adem uit via de mond. Een volgende slag. Adem in. De kou greep om zich. Naar mijn voeten, mijn knieën en mijn heupen. Mijn schouders wilden zich optrekken. Adem uit. Dit ging niet gebeuren. Ik staarde naar voren. Ik zag alleen de ijsblokjes en een blaadje in het midden van het bad. Adem in. Ik sloot mijn ogen. Ik zocht naar de kalmte en die vond ik. Ik voelde mijn schouders ontspannen. Mijn voeten, mijn benen, mijn gehele lijf voelde ik. Adem uit. De kou was er nog steeds, maar de strijd was allang gestreden. ‘Ik kan dit’, dacht ik niet alleen. Ik voelde het. Het vertrouwen in mij en mijn lijf groeide met iedere ademhaling. De kou was er, maar niet van binnen.

Child’s pose

De anderhalve minuut was zo voorbij. Ik kwam langzaam overeind, stapte uit het bad en hoorde het applaus. Ik keek naar de grond terwijl ik een eindje weg liep van de groep. De zon stond hoger aan de hemel en verwarmde mijn huid. Ik ging langzaam door mijn knieën om even te zitten in soort yoga’esque child’s pose. Daar zat ik. Op het vochtige gras dat warmer voelde dan waar ik vandaan kwam. Ik sloot mijn ogen en een glimlach verscheen op mijn gezicht. Die glimlach ging over in een oncontroleerbaar maar zacht en kort gelach. De aangename rilling was er opnieuw. Mijn gelach verdween weer zo snel als die kwam en de glimlach bleef. Ik opende mijn ogen, ik stond op. Ik draaide mij om en liep langzaam naar mijn handdoek. Zo. Nu lust ik wel een kopje koffie.

Dit bericht delen?
Facebooktwitter

← Previous post

Next post →

8 Comments

  1. Wat een dappere dodo ben je toch.
    Prachtig geschreven. Zo dicht bij jezelf lijkt het.
    Ik ben ontroerd.

  2. Met een heerlijk kopje koffie komt dit voortreffelijk fijne leesvoer mij ter ogen. Wat Verwoord je dit pakkend Yvo. Alsof ik mijn eerste ervaring in het ijs weer mocht beleven. Daar was je plots, en zo mocht het zijn, fijn. Heel blij je zo ontmoet te hebben. Tot een volgende 🙂!

  3. Wat een prachtige beschrijving van deze bijzondere en diepe ervaring! En dan het magische moment als je eruit bent gestapt en voelt wat het met je gedaan heeft. Op z’n minst verlicht, althans, dat was mijn gevoel. Dank ook van mij aan de Mooie Jongen voor de goede, mooie veilige guidance door dit avontuur.

    • Goed elkaar daar te ontmoeten Dorothee. Het was een uitermate bijzondere ervaring. Het hele weekend overigens!

  4. Pascal Labrie

    Wat fantastisch geschreven!
    Toevallig heb ik het mogen aanschouwen, diepe rust, mooi!

    • Dank je Pascal! En wat goed dat je er ook bij was. Was het voor je ook de eerste keer in het ijsbad?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *