Tussen kerst en oud & nieuw organiseert mijn oude band Antillectual Friends First Fest. In Nijmegen. Ze organiseren het inmiddels al een aantal jaren. Het is een festival om die gekke dagen tussen de feestdagen een fijn eigen karakter te geven. De naam zegt het al: vrienden en kennissen komen elkaar tegen op het festivalletje. Er spelen wat punkbandjes en er zijn lekkere vegan hapjes. De opbrengst gaat naar een goed doel. Dit is zoals het hoort wat mij betreft.

Dit jaar hadden we afgesproken dat ik ook een korte lezing zou geven voordat de bands zouden beginnen. Over dromen waarmaken, over omgaan met tegenslagen. Daar zou mijn lezing over gaan. Ik merkte van tevoren dat ik zenuwachtig was. Dat gevoel overviel me. Juist op een plek die ik zo goed kende, tussen mensen die ik zo lang ken, praten over iets persoonlijks. Het greep me naar de keel.

Vermoeidheid. Een tegenvaller.

Vooraf was het leuk om veel bekenden weer te zien. Maar het was ook vermoeiend. Ik wilde graag horen waar iedereen mee bezig was en hoe het met hen ging. Op dit soort gelegenheden is daar echter geen plek voor. Het is een moment om elkaar te ontmoeten en te lachen. Echt bijkletsen zit er niet echt in.

De lezing ging uiteindelijk oké. Ik was niet helemaal tevreden. Bovendien was ik helemaal kapot. Ik heb naderhand nog even wat gegeten om vervolgens weer naar huis te gaan. Ik had graag nog bands willen zien. Het lukte niet. Ik liep terug naar het station door de straten waar ik honderden keren heb gelopen. De straten waar ik me altijd thuis heb gevoeld. Het voelde nu onbekend en ongemakkelijk.

Delen, of niet?

Ik heb er even over na moeten denken om dit te delen. Het is immers geen enkel verwijt naar het hele Friends First Fest, de organisatie, alle bands en alle lieve mensen die er waren. Dit is een gevolg van mijn hersenletsel. Op zo’n moment word ik geconfronteerd met mijn verminderde belastbaarheid. Dat doet zeer.

Die pijn probeer ik de ruimte te geven. Ik probeer die pijn te accepteren, om er vervolgens iets mee te doen. Als dat lukt. Soms lukt het niet, en dan is het simpelweg incasseren. Ik houd van het analyseren. Daar zit mijn persoonlijke groei (hint hint vorige post). Tevens weet ik door ervaring dat deze pijn tijd nodig heeft. In dit geval heelt de tijd.

Die pijn belemmert mij overigens niet om een volgende keer niet naar een festival te gaan, of te spreken. Deze ervaring neem ik mee en leer ik van. Maar grenzen zijn er om soms overschreden te worden, om te vervagen. Daar waar ik de grenzen opzoek is waar ik groei. En soms ga ik op mijn bek.

De optimist.

Vervolgens komt de optimist in mij naar boven. Ik heb de feestdagen heel goed overleefd (en volop van genoten). Ik ben aan het spreken over onderwerpen die mij aan het hart gaan. Ik solliciteer (jawel!). Ik plak de band van mijn fiets, ik breng de kinderen naar school, ik train dagelijks, ik stofzuig, ik lees, ik doe de was. Het had allemaal zo anders af kunnen lopen… maar dat deed het niet. Een avondje festival met vrienden kan vermoeiend zijn. Maar daar valt goed mee te leven.

Dit bericht delen?
Facebooktwitter