De eerste keer dat ik The Weakerthans luisterde was in de trein. Ik kwam van een goede vriend van me en ik had twee cd’s van hem geleend. Het zou een lange rit terug naar Arnhem (waar ik destijds woonde) worden. Goede muziek zou de reis aangenamer maken. Ik zette mijn koptelefoon op, drukte op ‘PLAY’ en het moment dat ik de muziek hoorde werd ik overweldigd. Ik voelde rust en gedrevenheid, ik hoorde passie en poëzie. De muziek klonk als een soort kwetsbaarheid waar ik zo lang naar op zoek was, zonder dat ik bewust was van deze zoektocht. Ik was op slag verliefd.

Nu (twintig jaar later) is de liefde voor deze band er nog altijd. Gisteren luisterde ik naar een van mijn favoriete nummers; ‘Left And Leaving’. Een liedje over een voorbijgaande relaties, hetzij met personen of plaatsen of… een voorbijgaande relatie met mezelf. Ik was mij hier vaag van bewust, en de prachtige teksten bevestigden dit. De mooie woorden uit het liedje kregen na twintig jaar een nieuwe lading.

‘I’m  trying not to wonder where you are’

Er is geen weg meer terug. De persoon die ik ooit was, daar heb ik afscheid van moeten nemen. Ik ga een nieuwe relatie met mezelf aan, ik moet mezelf opnieuw leren kennen. Het zelfvertrouwen is vlak na een (grote) tegenslag verdwenen, het zelfbeeld is verre van positief. Ik heb altijd een goede relatie met mijn lijf gehad; wat is er nog over van die relatie? Mijn lijf heeft mij in de steek gelaten. Zo voelt het althans.

In deze roerige periode ben ik op zoek naar enige rust. Ik probeer noch terug te denkenaan de persoon die ik ooit was, noch vooruit te kijken naar de persoon die ik wil zijn in de toekomst. Ik probeer het, dat ‘in-het-nu-leven’. Echt waar. Het lukt niet altijd. Ik verlang naar een periode waarin ik rust heb. En dan komt het inzicht, het slaat als een bom in. Er is geen rust, er is geen kalmte, geen zekerheid of eerlijkheid. Dat is er nooit geweest.

De enige rust die ik kan vinden is in de onrust omarmen.

Dit weet ik. Rationeel weet ik het heel goed. Dat neemt niet weg dat ik soms verlang naar de rust die het verleden met zich meebrengt.

‘Achteraf is makkelijk praten’

‘Wat als…’

Alle beslissingen zijn makkelijk te maken als je de uitkomst al weet. Maar zo is het leven niet. Het is een illusie, maar deze fantasie is sterk. De fantasie op zich is niet erg (er zit geen oordeel aan). Sterker nog; voor mij geeft het verleden inzichten in de koers die ik wil bepalen. Het geeft me ideeën, een (herziende) visie of nieuwe inspiratie. De kijk op het verleden kan een enorme bron zijn, maar ik probeer een balans te vinden. Want ik leef niet in het verleden of in de toekomst. Ik leef in het nu. Nogmaals, dat probeer ik.

Wat is anders het verleden?

Uiteindelijk wordt het verleden een samengeraapt zooitje van herinneringen en gevoelens die ik met elkaar verbind. Ik maak het allicht mooier dan het ooit was (net als ieder feestje waar je niet bij was. Dan hoor je achteraf altijd hoe on-ge-loof-lijk gezellig het was…) Zo roesten de herinneringen langzaam en versmelten zich met mijn gevoelens. En dat is alles wat mijn Yvo 1.0 mij te bieden heeft. Of zoals in het liedje gezegd wordt;

‘Memory will rust and erode into list, of all that you gave me’

The weakerthans

Ik ben dankbaar voor deze herinneringen. Net als ik dankbaar ben voor bands als The Weakerthans die mij zo laten trillen op mijn benen. Ik put er energie en inspiratie uit. Uiteindelijk is het na ruim vier minuten wegdromen (zolang als dit prachtige liedje op de achtergrond draait) klaar. Ik omarm mijn Yvo 2.0 en bevind me weer in het heden. Net als in de trein van twintig jaar geleden; ik heb (hoplijk) nog een lange rit te gaan…

Dit bericht delen?
Facebooktwitter