Op een vrijdagavond loop ik op het station van Amersfoort. Vier maanden geleden gaf ik daar een van mijn eerste talks.. het was kort en krachtig. Want het was bij Stand up Stories, en dat is hun format. Ik denk nog even aan terug terwijl voorbij die locatie loop, en ik denk aan hoeveel er is veranderd in die vier maanden. Zoveel lezingen, zoveel talks verder.

Maar nu loop ik verder, nu ben ik op weg naar een vraaggesprek over hersenletsel. Ik ga in gesprek met coaches in opleiding van IQ coaches, zij gaan werken met mensen die (onder andere) te maken hebben met NAH (niet aangeboren hersenletsel). Het is een mooie avond. Een beetje fris. Ik wandel op mijn gemak naar de locatie en ik bedenk nog eens wat ik graag wil zeggen. Wat wil ik meegeven aan de cursisten. En nog belangrijker; ik ben nieuwsgierig naar hun vragen…

Een goede sfeer, open en kwetsbaar

Vrijwel meteen na binnenkomst ontmoet ik Harry-Jan; de trainer van de bijeenkomst. Het klikt direct. Het duurt nog even tot de cursisten binnen komen, dus we hebben even de tijd om rustig kennis te maken. Voor ik het weet hebben we het over opvoeden en punkconcerten….

Zodra de groep binnen komt merk ik dat deze mensen nieuwsgierig zijn naar mijn verhaal. De setting is informeel (we zitten in een kring) en voordat ik mijn verhaal begin vertel ik dat zij ten alle tijden vragen mogen stellen. Dan steek ik van wal. Al snel wordt mijn verhaal onderbroken. De eerste vraag. Dan de tweede en de derde. Het duurt niet lang of we zijn verwikkeld in dynamisch gesprek. Heerlijk als een groep zo betrokken en enthousiast is! Er heerste een sfeer van openheid zodat mensen zich kwetsbaar durfden op te stellen. De groei in de groep was bijna voelbaar.

Zo zo zoveel onderwerpen…

Onderwerpen van gesprek gaan onder andere  over de behoefte van de cliënt, de (on)mogelijkheden van revalidatiecentra, de rol van een goede coach, het formuleren van goede hulpvragen, het belang van acceptatie en aanpassing in het traject van tegenslagen etc etc… de tijd was uiteindelijk de party-stopper; na ruim anderhalf uur was het tijd om te stoppen.

In de trein terug naar Zutphen ben ik vol van deze avond. Ik realiseer me hoe gelukkig ik ben om mijn kennis en ervaringen te mogen delen. Ik ben dankbaar om dit werk te mogen doen. En ik ben nieuwsgierig naar waar ik over vier maanden sta….

Dit bericht delen?
Facebooktwitter