Het onacceptabele accepteren

 ‘Hoe ga je vredesnaam om met al die tegenslagen’ De vraag is mij zo vaak gesteld. Het antwoord is relatief simpel, en daarmee vaak teleurstellend. ‘Door acceptatie van het moment’, antwoord ik weleens. Dit is niet het verwachte antwoord. Wellicht omdat ik vaak praat over routines in de dag, doelen stellen, discipline, wilskracht, doorzettingsvermogen en bla bla bla. Want dat is het. Bla bla bla. Het begint (en eindigt) namelijk allemaal met het volgende: het accepteren van het nu, van dit moment.

Om te kotsen’

Een voorbeeld; lang geleden had ik een gesprek met iemand die mij zeer dierbaar is. Zij vertelde mij dat zij al die ‘verbeter jezelf’-ideeën spuugzat was. ‘Word een betere versie van jezelf’ Om te kotsen! Ik moest lachen en ik snapte wat ze bedoelde. Maar toch vroeg ik haar waarom. ‘Omdat het een illusie is. Omdat het je kut laat voelen. En je kut voelen is uit den boze, dus voel je je nog meer kut. Een neerwaartse spiraal van negatieve zelfbeeld gevoelens, vermomd als een helpende hand.’

Maar ze was nog niet klaar. Ze ging nog even door. ‘Waarom mag je je niet somber voelen? Wat nou als je nu eenmaal somber van aard bent? Waarom kan je daar niet gelukkig in zijn? Sommige mensen zijn niet blij. En dat is oké. Waarom gaat het idee van gelukkig zijn altijd gepaard met een glimlach op je gezicht?’ Zo. Die is raak. Die uitspraak is mij altijd bijgebleven.

‘Gelukkig zijn gaat niet altijd gepaard met een glimlach op je gezicht’.

‘ It is always and already here…’

Nu, vele jaren later, lees ik het boek van Tara Brach ‘True Refuge’. Ik was een aantal maanden bezig met mijn revalidatie en het boek werd mij door een goede vriendin gegeven. Het valt bij mij in de smaak. Ik werd gegrepen door het volgende stukje:  

‘The biggest illusion about a path of refuge is that we are on our way somewhere else, on our way to becoming a different kind of person. But ultimately, our refuge is not outside ourselves, not somewhere in the future – it is always and already here. …. Truth can only be discovered in the aliveness of this moment. Love can only be experienced in this very heart, here and now. Awareness can only be realized as we discover the space and wakefulness of our own mind.’

Opnieuw raak. Zo vaak hoor ik dat mensen (al dan niet door middel van cursussen, boeken, seminars, webinars etc etc) graag een (betere?) versie van zichzelf willen zijn. Althans, dat hoor ik erin. Misschien wil ik wel een betere versie van mezelf zijn… Laat ik het bij mezelf houden. Want; waarom niet een betere versie van mezelf? Waarom niet mijn potentieel benutten? Waarom niet?

Waarom niet beter?

Nou, omdat ik voorbij ga aan een simpel feit: ik ben nu goed zoals ik ben. Omdat ik ben wie ben. Nu. Op dit moment. Met al mijn slechte, irritante, vervelende gewoontes. Op het moment dat ik mezelf omarm zoals ik ben dan ben ik (ironisch genoeg) de beste versie van mezelf. Bovendien hangt er een oordeel aan. Een ‘betere versie’ impliceert dat deze versie van mezelf niet goed is.

In de tijden van mijn ziekte ben ik hier hard tegenaan gelopen. Ik lag in het ziekenhuis en ik kon alleen ademen. Ik was alleen met mijn gedachten, mijn zintuigen en mijn ademhaling. Ik was niet de biotuinder, niet de vader, niet de partner, niet de vriend, niet de werkgever die ik graag wilde zijn. Dat deed heel veel pijn. Die pijn kwam bovenop alle andere fysieke pijn. Het voelde als falen. Het voelde als zwakte. En het was de vraag of ik ooit weer zou herstellen. Het enige dat ik kon doen was de situatie op dat moment accepteren. Ik verzette me niet tegen het verdriet, ik verzette me niet tegen de pijn. Die omarmde ik. Ik verzette me niet tegen de hulp die werd geboden, ik verzette me niet tegen de onderzoeken, het gevoerd worden, de bloedafnames, de infusen. Ik omarmde het. Ik kon niet anders en ik wilde niet anders.

Door de situatie te accepteren hoefde ik geen energie te steken in innerlijke gevechten met mezelf. Hierdoor bespaarde ik de energie die ik nodig had om te werken aan mogelijk (en hopelijk) herstel. Lees deze zin nog eens. En nog eens.

Het onacceptabele accepteren

Het is accepteren en meebewegen om vervolgens open te staan voor groei (iedereen die ooit een halve les Aikido heeft gevolgd snapt dit). Klinkt supermooi. Ik streef daar iedere dag naar. Dat betekent niet dat het iedere dag lukt. Op sommige dagen wel hoor, zeker. Op heel veel andere dagen niet. Naarmate het beter met mij gaat, komt er meer ruimte voor frustratie en voelt mijn situatie wel degelijk onacceptabel. Nog iedere dag frustreert het me. Ik heb wel geleerd dat deze gevoelens en gedachten slechts momenten zijn. Ze komen en ze gaan. Dat. Dat is een enorme opluchting.

Een betere versie van mezelf bestaat niet. Die is er al. Er is een prima versie van mezelf. Met alle imperfecties gratis en voor niks erbij. En daar geniet ik dagelijks van.  

Dit bericht delen?
Facebooktwitter

← Previous post

Next post →

2 Comments

  1. Dankjewel Yvo, raakt me recht in m’n hart dit stuk. De boeken van Tara Brach en haar talks en oefeningen zijn m’n zielenvoeding. Haar nieuwe boek is ook heel fijn, ‘radical compassion’.

    • Dank voor je woorden Arlette! Ik heb al veel gehoord over haar nieuwe boek inderdaad. Het staat op mijn verlanglijstje 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *