Een try out

Een druilerige donderdagochtend. In mijn tas zit alles wat ik straks nodig heb en ik trek mijn regenbroek aan. ‘Slecht weer bestaat niet. Slechte kleding wel’, is mij ooit verteld. Daar denk ik nog eens aan als ik naar buiten loop en op mijn fiets stap.

Het is echt herfstweer. Een beetje koud, maar vooral veel regen en wind. Ik fiets tegen de wind in en vraag nog een laatste keer af of ik niet iets vergeten ben. De namenlijst met aanmeldingen, dat ben ik vergeten. Geen ramp, en ook geen reden om terug te fietsen. Ik kan het wel uit mijn hoofd, een goede training voor de hersenen…

Bescheiden zelfvertrouwen

Ik heb met Guus afgesproken om samen naar het gebouw te lopen waar de lezing plaats gaat vinden. Het is een mooi oud schoolgebouw. De houtkachel brandt in het lokaal waar ik mijn praatje ga houden. Ik voel een gezonde spanning. Ik heb er zin. Bescheiden zelfvertrouwen noem ik het. Terwijl Guus koffie en thee zet, zet ik de stoelen neer en check of de beamer het naar behoren doet. Alles doet het. Alles staat klaar. De eerste mensen druppelen binnen.

Deze ochtend geef ik een lange lezing van een uur. Een try out. Ik heb mij goed voorbereid en ik ben nieuwsgierig naar de mensen die komen. Ik merk dat ik de weinige spanning in mij steeds meer afneemt en plaats maakt voor enthousiasme. Stipt 10:00 uur start ik. De groep mensen kijkt mij vol verwachting aan en ik steek van wal.

Een beetje zweven

Tijdens mijn lezing is er bewust veel interactie. De groep leert elkaar in een uur op een bijzondere manier kennen. Sommigen zijn totale vreemden van elkaar en voor zij het door hebben delen zij hun ideeën over dromen, tegenslagen, doelen en belemmeringen. Ongelooflijk kostbaar. Ik geniet. Ik zweef een beetje.

Achteraf merk ik dat de mensen geraakt zijn. Velen geven aan geïnspireerd te zijn. Niet onbelangrijk; ik kreeg goede feedback, nieuwe ideeën waar ik verder op kan bouwen.

Nu heb ik een uurtje geslapen en mijn zoontje van school gehaald. Ik ben moe maar voldaan. Ruim een half jaar geleden lag ik op de intensive care en was alles in mijn leven onduidelijk en instabiel. Ik ben nu zeven maanden verder en ik sta mijn verhaal te vertellen. Deze lezing voelt als een mooie stap. Op naar duizend stappen meer!

Dit bericht delen?
Facebooktwitter

← Previous post

Next post →

2 Comments

  1. Zo jammer dat ik moest werken maar ik zal een keer komen! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *