Dromen in mootjes

Toen ik besloot om een eigen biologische tuinderij op te zetten, leek dit voor mij een onmogelijke opgave. Ik kwam uit de stad, ik werkte bij een natuurvoedingswinkel en financieel zaten we met ons jonge gezin niet heel breed. Er is letterlijk tegen mij gezegd; ‘een eigen tuinderij opzetten is in Nederland onmogelijk. De grond alleen al is veel te duur’ Maar… ik houd wel van een uitdaging. En als ik om mij heen hoor dat iets niet mogelijk is, dan is dat alleen maar olie op het vuur.

‘Be realistic, demand the impossible’

Echter was ik ook realistisch; ik had geen ervaring in de landbouw, ik wist niets van groente telen, ik was geen boerenzoon, niet de juiste opleiding, geen startkapitaal… oftewel; ik wist dat het een lange tijd zou duren.

Om het voor mezelf wat overzichtelijker te maken, ben ik mijn ogenschijnlijk onmogelijke droom gaan op delen in kleine behapbare stukken. Ik wist dat ik veel moest leren dus ik ben op zoek gegaan naar een baan in de biologische landbouw. In het begin gaf ik mezelf een jaar om uit te zoeken of het überhaupt bij me paste om een bedrijf te runnen. Vervolgens heb ik mezelf vijf jaar de tijd gegeven; na die vijf jaar was het doel om een eigen bedrijf te hebben. Binnen die vijf jaar heb ik alle kleine stapjes ondernomen die nodig waren. Afspreken bij inspirerende bedrijven, langs gaan bij de bank, YouTube-filmpjes kijken, boeken gelezen, teeltplannen gemaakt, nagedacht over afzet, gedroomd over mijn ideale plek… en binnen vier jaar was het gelukt. Tuinderij Bietenrood was een feit.

All good things have endings’ (The Get Up Kids)

Na ruim jaar werd ik heel ziek. Ik moest en zou mijn droom overeind houden. Weer anderhalf jaar later werd ik opnieuw ernstig ziek. ik kwam bij uit mijn coma en was compleet afhankelijk en kwetsbaar. Ik lag aan de beademing, aan de hartbewaking, aan de sondevoeding, aan het infuus… een grote discoshow aan apparatuur. Ik kon niet lopen, ik kon niet praten, ik kon niet eten of alleen naar het toilet gaan.

Dit was de nekslag. Er geen andere optie meer. Het was tijd om afscheid te nemen van mijn droom waar ik jaren aan had gewerkt. Het voelde alsof ik alles was verloren. Niet alleen mijn bedrijf was ik kwijt, maar ook mijn gezondheid en mijn vertrouwen in mijn eigen lijf. Hopeloos, zo leek het.

Maar zoals ik hierboven al eerder omschreef; ik houd wel van een uitdaging…

Vrij snel was mijn missie om zelfstandig weer naar het toilet te kunnen. Dat leek onmogelijk. Ik kon mijn hoofd nog niet eens fatsoenlijk bewegen, laat staan uit bed stappen, naar het toilet lopen etc. Dus ik deelde het op in kleine stapjes. Eerst ging de beademing er af (victory!!). Vervolgens ging langzaam maar zeker de ene slang na de andere plakker van mijn lijf. Ik probeerde vast voedsel te eten (een boterham meet pindakaas, ik zal het nooit vergeten!). Ik werd verplaatst van Intensive Care naar de neurologie afdeling. Allemaal kleine overwinningen die bijdroegen aan mijn missie.  En uiteindelijk lukte het om zelfstandig naar het toilet te gaan.

Kleine dromen, grote dromen

Je snapt de vergelijking. Je ziet de parallel.  Of het nu gaat om grote of kleine dromen; in eerste instantie lijkt het onmogelijk. Tot het onmogelijk realistisch gemaakt wordt. Voor sommige mensen zullen de dromen groots zijn (een akkerbouwbedrijf starten, een wereldreis maken, de Mount Everest beklimmen), voor andere mensen zullen de dromen minder groot zijn (iemand met straatangst die een keer met de bus naar haar oma gaat, iemand die begint met bakken omdat hij/zij een glutenvrij dieet heeft).  En hoewel ik enerzijds mijn droom heb moeten opgeven, heb ik anderzijds tientallen andere dromen ervoor in de plaats gekregen. Het is tijd om deze in mootjes te hakken en er mee aan de slag te gaan. Droom zacht!

Dit bericht delen?
Facebooktwitter

← Previous post

Next post →

4 Comments

  1. Esther Putter

    Weer een inspirerend persoonlijk stuk. Dank je voor het delen. Ik leer er ook meteen weer van….
    Wanneer je je dromen in stukjes hakt… Kom je je tot hapklare brokken en zie je of het haalbaar is.
    Wauw! Ik heb nog wat stukjes te hakken 😊

  2. Nicole Nakken

    Voor mij ben jij en Suzette echt een voorbeeld geweest dat je dromen werkelijkheid kunt laten worden. Vol bewondering keek ik hoe jullie dit deden en doen en kijk ik stiekem ook een beetje af! Wat een doorzettingsvermogen en doelgerichtheid!
    En nu ook bewondering hoe je met stijl met de nieuwe situatie omgaat en je met je kwaliteiten nieuwe doelen vormgeeft!!
    Ik lig nu zelf ook in het ziekenhuis en moet een half jaar bedrust houden dus weet ook dat de wereld kleiner wordt maar dat kwaliteit van leven en plezier ook heel goed in een ziekenhuisbed kan. Van niets iets maken wat jij/jullie ook zo goed kunnen. Wil niet zeggen dat het altijd makkelijk is…Bij jou zie ik ook echt een stuk acceptatie van de situatie. Je droombedrijf opgeven vind ik hogere schoolwerk op het gebied van acceptatie en meebewegen met de situatie!
    En meerdere keren een hersenvliesontsteking overleven is helemaal krachtig!! Kun je zien wat je allemaal kan!! Van een droombedrijf realiseren tot blijven leven als je lichaam moet herstellen en er vervolgens nog een klap en nog een overheen komt! Wat een kracht!! Dus respect van mij uit! Op alle fronten een voorbeeld!!

    • Jeetje Nicole, alle sterkte gewenst! Ik wens je alle kracht en liefde van de wereld toe. Dit zijn zware paden die je moet bewandelen. Ik lees uit je woorden dat je inspiratie haalt uit mijn verhaal, dat doet me goed. Dan kan ik op afstand iets voor je betekenen. 🙂 Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *