Een stapje. Iedere dag.

Iedere dag word ik wakker en ik heb het gevoel* dat ik gigantisch veel keuzes heb. Iedere dag. Ik kies of ik nog even blijf liggen in bed, of juist niet. Ik kies of ik ga hardlopen. Ik kies mijn eten, mijn drinken. Ik vind dat idee heel mooi. Het idee dat ik kan kiezen geeft mij het gevoel dat ik verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn leven.  

Een stap richting de droom

In de tijd dat ik aan mijn droom wilde werken om een eigen biologische boerderij te runnen, leek die droom onmogelijk. Niet alleen hakte ik die droom in stukjes om het meer overzichtelijk te maken. Ik besloot om iedere dag aan die droom te werken. Een stukje van mijn dagelijkse tijd en energie wijdde ik aan mijn droom. Op sommige dagen was het maar kort (bijvoorbeeld een korte brainstorm-sessie), op andere dagen besteedde ik er uren aan (bijvoorbeeld het uitwerken van een fictief teeltplan).

In het begin maakte het niet uit wat ik op een dag deed aangezien de droom nog zo vaag en abstract was. Dat was heerlijk! Ik kon een logo voor het bedrijf verzinnen. Ik kon een nadenken over mijn afzetkanalen. Ik kon mijn favoriete groentes noteren die ik wilde gaan telen. Hoe meer en meer ik dit deed, hoe concreter het plan werd. Ik merkte dat er veel aspecten van het plan waren waarvan ik nog niet veel wist, of helemaal niets. Ik merkte dat ik sommige aspecten niet leuk vond (en daarmee vooruit schoof). Op den duur kon ik niet meer op deze ‘vervelende’ aspecten heen. Maar de rest van het plan zag er al zo mooi en zo veelbelovend uit dat ik extra gemotiveerd was om ook de minder leuke taken aan te pakken. Ik werkte samen met anderen om meer inzicht te krijgen in bijvoorbeeld boekhouding, jaarbegrotingen en jaarplanningen. En zo werkte ik vier jaar lang aan een droom totdat het geen droom meer was. Het was een uitvoerbaar plan geworden.

Een stap richting zelfvertrouwen

Nu weer de link met mijn revalidatie. Een aantal weken nadat ik ziek was geworden bekroop mij steeds vaker een intens somber gevoel. En dat overviel mij. Het acute gevaar leek immers geweken. Er was geen levensbedreigende situatie. Ik kon inmiddels al weer voorzichtig lopen, ik was weer thuis en ik at relatief goed. En toch…  Ik werd geplaagd door depressieve gedachten. Ik had het gevoel dat ik niet meer meetelde. Wat kon ik nog bijdragen aan deze wereld? Wat voor vader kon ik nog zijn voor mijn kinderen? Wat voor partner kon ik nog zijn voor Suzette? Hoe zou ik ooit nog op eigen benen kunnen staan? Ik had het gevoel dat ik geen enkele verantwoordelijk kon nemen. En dat was een regelrechte aanval op mijn gevoel van eigenwaarde. Ik besefte me dat deze neerwaartse spiraal heel gevaarlijk kan zijn.

Iedere dag een stapje dacht ik. Hoe klein ook; iedere dag een stapje. Ook al moet hetzelfde stapje jaren achtereen dagelijks herhalen. Stapjes moeten gemaakt worden. De variatie aan stapjes leek eindeloos; ik maakte bijvoorbeeld koffie voor Suzette (en mezelf natuurlijk, ik zo altruïstisch ben ik echt niet!). Ik smeerde brood voor kinderen om mee naar school te nemen. Ik ging de hond uitlaten. Ik makte het bed op, tien minuten lezen in een boek, vijf minuten fietsen, de afwas doen, de kamer stofzuigen…. Ik hoef niemand uit te leggen dat met deze handelingen mijn zelfvertrouwen weer groeide. Mijn gevoel van eigenwaarde kreeg een boost.  

Iedere dag een stapje. Ik herhaal; iedere dag. Om te worden wie ik ben. Welk stapje zet jij vandaag?

*ik gebruik hier bewust de term ‘gevoel’ omdat er verschillende theorieën bestaan die betogen dat keuzevrijheid niet echt bestaat. (Voor meer informatie hierover, zie onder andere: ‘We zijn ons brein, Dick Swaab, blz 279 en verder. )

Dit bericht delen?
Facebooktwitter

← Previous post

Next post →

6 Comments

  1. Mooie blog weer Yvo!!

  2. Elvira Mensink

    Hai Yvo, wat mooi en dapper om je gedachten en gevoelens zo met anderen te delen. Voor mij heel herkenbaar ! Stap …voor stap….leren en balans zoeken. Je brein zal door al deze stappen nieuwe verbindingen maken en er zal herstel zijn ! Tot waar weet niemand, maar zeker is dat iedere uitdaging die je aangaat, hoe klein ook, je weer verder brengt . Houd moed en ” keep going “.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *