En toen kreeg ik een telefoontje…

Vorige week werd ik gebeld. Het was donderdag. ‘Anoniem’ stond er op mijn telefoon. Ik neem op. ‘Dag meneer Kouwenhoven’ zei de stem aan de andere kant van de lijn. ‘U spreekt met dr Kunst; KNO arts van het Radboud ziekenhuis’. Ik ben verbaasd en een beetje geschrokken.  

Die dag ervoor zou het team van kno-artsen, neurologen en neurochirurgen namelijk overleg hebben over mijn geplande operatie. Ik zou daar telefonisch bericht over krijgen, maar deze telefonische afspraak stond pas in oktober gepland. Waarom werd ik nu al gebeld? Wat is er mis? Gaat de operatie toch niet door? Hersenletsel of niet; er kunnen blijkbaar vele vragen binnen no time door mijn hoofd gieren.

Een wending

Het gesprek kreeg een wending die ik niet had verwacht. ‘Het is een beetje ongepast. Maar er is morgen een operatiekamer vrijgekomen. En u zou morgen geopereerd kunnen worden. Wat denkt u daarvan?’

‘…’

‘Hallo?’ vroeg de stem aan de andere kant.

De operatie waar ik al maanden op wachtte. De operatie die naar verwachting pas maanden later zou plaatsvinden. Nu kon ik de volgende dag geholpen worden… Ik hoefde niet lang na te denken over mijn antwoord; ik besloot om mij te laten opereren. Het was alle zeilen bijzetten (oppas voor de kinderen, vervoer, Suzette moest vrij vragen etc) maar dit was een kans die ik niet wilde laten schieten. Bovendien zijn we inmiddels expert in het bijzetten van zeilen 😉

Lekker tempo

De volgende ochtend liep ik het ziekenhuis binnen. Twee uur later lag ik op de operatietafel. Weer vijf uur later kwam ik bij. De operatie was goed gegaan werd mij verteld. Na een nachtje in het ziekenhuis mocht ik naar huis. Ik ben nog geen 24 uur in het ziekenhuis geweest.

Het ging allemaal zo snel. Zo snel dat ik geen tijd had om me ergens zorgen over te maken. Ik ben blij en opgelucht dat deze drempel genomen is. Ik besefte me heel goed dat het moest gebeuren. En ik wilde dat het zou gebeuren. Ik wilde verder met mijn leven. Verder met revalideren. Verder met verder gaan.

Achter de rug, maar ook weer niet

Terwijl ik dit schrijf zit ik thuis. De operatie is achter de rug, maar ik moet nog wel bijkomen van de ingreep. Dat is niet makkelijk want ik wil zo graag verder (hoezo strebertje?). Maar dat gaat nog even niet. Ik heb nog een lange weg te gaan. Opnieuw zijn termen als geduld en acceptatie sleutelwoorden. Ik probeer mij te richten op alles wat goed gaat in een dag. Koken, de hond uitlaten, een spelletje spelen, een boek lezen. En ik probeer activiteiten die niet (goed) lukken naast me neer te leggen, en op een andere dag te proberen. Morgen is er weer een dag.

(Achtergrond info voor de nieuwe lezers; allereerst welkom! Ik heb drie maal bacteriële meningitis (hersenvliesontsteking) overleefd. De laatste keer was in mei 2019. Het heeft enorme consequenties. Mijn verhaal gaat over dromen verwezenlijken, over herstellen van tegenslagen, over nieuwe dromen waarmaken. Maar ook over acceptatie van veranderingen. )

Dit bericht delen?
Facebooktwitter

Next post →

4 Comments

  1. Wat krijg je in korte tijd veel op je bord, heftig! Heel goed herstel wens ik je. Als ik je nuchtere en realistische kijk en strijdbaarheid zie zit dat wel snor. Sterkte!

  2. Peter van Eijk

    Moedig, inspirerend, optimistisch, strijdbaar en toekomstgericht. Mooi, Ivo, dat je zo in het leven staat. In dat opzicht ben je een voorbeeld voor mensen, die eveneens door ziekte en het psychisch proces daarbij de moed dreigen te verliezen.

    • Dank je Peter! Mocht ik mensen kunnen inspireren met mijn manier van leven, dan is dat fantastisch!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *