‘Bijna twintig jaar veganist?? Maar hoe dan?’ Deze vraag werd mij onlangs weer gesteld. Het antwoord is simpel. Maar om alles in perspectief te plaatsen moeten we een stukje terug in de tijd…

Ik dacht er al een tijdje over na. Maar ik wist niet zo goed hoe ik moest starten… Ik was 18 jaar, al een tijdje vegetariër en ik was zoekende. Veganist worden leek mij het meest consequent en logisch, maar van huis uit heb ik weinig meegekregen met betrekking tot alternatieve voeding. Bovendien zag ik om mij heen niet de meest inspirerende veganisten.

Pannenkoeken

Tot ik ging eten bij een meisje dat ik leuk vond. Zij was stoer, knap, intelligent en… veganist. Ik vond haar leuk. Heel leuk. We hadden afgesproken dat ik een keertje bij haar ging eten. En nu was het zo ver. Ik stond in haar studentenkeukentje, in haar studentenwoning midden in het centrum van de studentenstad Nijmegen. We gingen pannenkoeken eten zei ze. Pannenkoeken? Pannenkoeken, waar normaliter melk en ei de basisingrediënten zijn? Als pannenkoeken vegan kunnen zijn, dan kan ik ook vegan zijn! Dat was mijn gedachte.

Als pannenkoeken vegan kunnen zijn, dan kan ik ook vegan zijn!

18 jarige ik

De pannenkoeken waren heerlijk (eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik op dat moment oude schoenzolen ook heerlijk had gevonden in de aanwezigheid van deze indrukwekkende dame) en die dag, die avond besloot ik veganist te worden. Ik besloot om het een enkele dag te proberen. En als ik die dag zou enigszins zou overleven; dan zou ik het nog een dag proberen. En dat, dames en heren, is inmiddels twintig jaar geleden.

Pasta en muffins

Het was een enorme stap voor mij. Ik moest veel uitzoeken en in de supermarkten was er weinig aanbod (inmiddels kun je bij de Lidl vegan pizza kopen, is er Ben & Jerry’s vegan ijs en ook Burger King heeft vegan opties. Ik moest het doen met een tofu-rijstbal…). Zo werd ik min of meer gedwongen voor het eerst in mijn leven de natuurvoedingswinkel in te stappen. Daar kocht ik mijn eerste zuurdesem broodje en mijn beker sojayoghurt.

Ik begon zelf te experimenteren met bakken en koken. Ik maakte eerst simpele muffins als er bezoek kwam (en ik heb in die tijd kilo’s pasta met tomatensaus naar binnen gewerkt). Van muffins bakken, ging het naar chocoladetaart en brownies bakken. Zelf vegan slagroom maken, cheesecakes en koffiebroodjes en pizza calzone. Stapje voor stapje ging het koken/bakken beter. Stapje voor stapje begon ik voldoening te krijgen om lekkere maaltijden en heerlijke baksels te creëren. Om mezelf en mensen te laten zien dat plantaardig eten en lekker eten prima samen kan gaan. Vaak hadden mensen niet door dat de appeltaart op de verjaardag van mijn kinderen vegan was; het was gewoon een lekker stukje taart.

Stapje voor stapje inconsequent

Zo is het bij mij gegaan. Stapje voor stapje. Heb ik in die twintig jaar nooit ‘gezondigd’? Natuurlijk heb ik wel eens gezondigd. Ben ik in die twintig jaar altijd consequent geweest? Ik ben zeker niet altijd consequent geweest.

Een voorbeeldje; ik heb veel in het ziekenhuis gelegen en daar was het moeilijk om goed veganistisch te eten (de voeding in het ziekenhuis was om te huilen, maar dat is weer een ander verhaal voor een andere tijd) en bovendien waren alle medicijnen getest op dieren. Diezelfde medicijnen hebben wel meerdere malen mijn leven gered. Ik lig er echt niet wakker van dat ik deze medicijnen heb genomen.  

Dit vinden de ‘die hard vegans’ moeilijk om te horen, maar ik bepaal mijn eigen grenzen. Ik bepaal hoe ver ik ga in mijn idealen. Ik bepaal om soms een stapje terug te doen. Ik bepaal om inconsequent, hypocriet en gematigd te zijn. Dat maakt namelijk dat ik het twintig jaar vol houdt.

(Dit neemt overigens niet weg dat ik mijn stinkende fucking best doe. Het bovenstaande mag voor mij geen excuus worden om maar onverschillig alles naar binnen te proppen waar ik maar zin in heb.)

Door niet zo dogmatische met mijn idealen om te gaan, creëer ik ruimte voor mezelf en mensen om heen. Ik heb goede gesprekken gehad met melkveehouders en jagers. Zij konden eindelijk eens hun vragen stellen zonder het gevoel te krijgen om zelf afgeschoten te worden. Bovendien hebben zij wellicht inzichten die mij kunnen inspireren. Ik vind dit waardevol. Ik wil mijn eigen idealen tegen het licht kunnen houden en terug kunnen komen op eerdere inzichten. Daar zit de groei, daar zit de ontwikkeling. Om maar een populaire term te gebruiken; daar zit het voortschrijdend inzicht.

Ik moet regelmatig terugdenken aan mijn eigen positie. Bij mij is het ooit ergens begonnen. Ooit was er dat meisje dat heerlijke pannenkoeken voor mij bakte. Wat als zij de deur keihard had dichtgegooid in mijn gezicht omdat ik niet vegan was? Dan was ik wellicht nooit vegan geworden. En hadden we zeker geen gezinnetje met drie kinderen! 🙂

Om op de eerste vraag terug te komen; ‘hoe houdt je het vol om twintig jaar veganist te zijn?’ Mijn antwoord is; ik houd het simpel. Ik bepaal mijn eigen grenzen en mijn voorwaarden. Ik doe mijn stinkende best, en meer kan ik niet doen.

Dit bericht delen?
Facebooktwitter