Het gaat toch goed?

Ik ben nu ruim een jaar verder na de derde hersenvliesontsteking in mijn leven. Ik had eerlijk gezegd niet durven dromen dat ik er na een jaar zo bij zou zitten. Ik heb een hele fijne vaste baan sinds april. Met ons gezin gaat het goed. De moestuin staat er mooi bij. Ik geef basketbaltraining bij de vereniging van mijn kinderen. In tijden van mondiale onrust lijkt mijn leven beter te gaan sinds tijden. En daar geniet ik met volle teugen van.

Echter…

Ik geniet van mijn leven. Ik voel me goed. Dat is mooi en tevens een valkuil. Ik vergeet namelijk dat ik wel degelijk hersenletsel heb en dat ik niet meer alles kan. Het is niet realistisch om dezelfde verwachtingen te hebben van mezelf als voor de infecties. Ja, het gaat heel lekker met me. En ja, ik kan weer veel meer aan dan een aantal maanden terug. Maar daar ligt teleurstelling en frustratie op de loer. Langzaam maar zeker gun ik mezelf minder rustmomenten. Langzaam maar zeker plan ik de dagen voller en voller. Tot ik over mijn grenzen ga en ik de tol betaal. De balans tussen actief inspannen en actief rust nemen is moeilijk wanneer het goed met mij gaat.

Ziek, maar wel een heldere focus

In de tijd dat ik nog erg ziek was, was het makkelijker om de balans te vinden. Ik vocht voor mijn gezondheid en geluk alsof het oorlog was. Het was duidelijk. Ik kon niet werken, ik kon alleen langzaam lopen, ik moest revalideren etc. Het waren moeilijke tijden, maar het was wel helder waar de focus lag.

Dat is nu verschoven. Ik heb restverschijnselen die niet zichtbaar zijn. Ik ga weer door met mijn leven en onderweg loop ik tegen mijn beperkingen op. Ik kan niet meer zo lang werken als voorheen. Ik kan niet meer honderd verschillende activiteiten op een dag plannen als voorheen. Ik moet op tijd naar bed. Ik moet overdag ook even liggen. Ik onthoud niet alles.

Werkelijkheid en idealen

Nu komt het. Ik vind het ontzettend moeilijk om dit te accepteren (en ik weet dat ik veel over acceptatie schrijf. Dat blijft een levenslange oefening. Op het ene moment ben ik Koning Der Acceptatie en het andere moment heb ik minder zelfreflectie dan een peuter met een lage bloedsuikerspiegel). Omdat het zo goed met mij gaat, creëer ik (on)bewust verwachtingen van mezelf. Verwachtingen die gebaseerd zijn op een zelfbeeld dat niet meer helemaal realistisch is. Dat doet zeer. Ontzettend veel zeer. De pijn komt op onverwachte momenten. Het is en donderslag bij heldere hemel. Ik snap het vaak niet. Het gaat toch goed? Ik heb een fijn gezin, iedereen is gezond en blij. We hebben heerlijk huis, ik heb een leuke baan… waar komt die pijn vandaan dan??

Tot ik gisteren het volgende stukje las;

‘ons lijden komt voort uit een enkele bron: het verschil tussen onze werkelijkheid en onze idealen. Wanneer die werkelijkheid overeenstemt met onze behoeften en verlangens, zijn we gelukkig en tevreden. Stemt die werkelijkheid niet overeen met onze behoeften en verlangens, dan lijden we. Natuurlijk is de kans dat onze werkelijkheid honderd procent van de tijd compleet overeenstemt met onze idealen verwaarloosbaar klein. Daarom is lijden zo’n wijdverbreid verschijnsel. ‘[1]

Kristin neff

Groeipijn

Mijn idealen en mijn werkelijkheid komen niet overeen. Het is in de war geschopt. Enerzijds ben ik gezonder en fitter hersteld dan ik had durven dromen. Anderzijds verlang ik naar een zelfbeeld dat er niet meer is. Die verwarring leidt tot lijden. Een snelwerkend medicijn tegen het lijden is er niet. Ik zit niet te wachten op een snelle remedie (hoewel ik daar soms wel behoefte aan heb natuurlijk). Ik heb geleerd dat dit bij het leven hoort. Hoe ik met deze pijn omga, dat vind ik interessant. Daar zoek ik naar. Daar zit mijn groei. En mijn groeipijn.


[1] Kirstin Neff, Zelfcompassie, blz 114

Dit bericht delen?
Facebooktwitter

← Previous post

Next post →

10 Comments

  1. Tessa

    Mooi stuk Yvo! Heel herkenbaar. Nu ik een dagje ouder word- en daarmee de lichamelijke en geestelijke ongemakken toenemen- merk ik dat ik voortdurend in strijd ben met de werkelijkheid en het ideale zelfbeeld dat ik mezelf voorschotel.

    Een echte koning der acceptatie worden is een levenslange oefening en misschien wel de moeilijkste oefening die er is. Dank dat je me daar weer eens aan herinnert 😉

    En ik ben blij te lezen dat het ook zo goed met je gaat! Hopelijk zien we elkaar binnenkort weer eens.

    x Tessa

    • Ha Tessa, wat fijn om te horen dat enige herkenning leest! En ik ben het met je eens, het is een levenslange oefening. Maar door inspiratiebronnen als Tara Brach en Kristin Neff (maar ook Bell Hooks en Angela Davis) blijf geïnspireerd om met mezelf en de wereld aan de slag te gaan.

  2. Karin

    Hey, fijn je weer te zien en lezen!
    Heel herkenbaar je verhaal. Wat je in ieder geval op me voor hebt, is dat je zo bewust in dit proces zit. Daar heb ik echt jaren over gedaan. Realiseer je je hoe snel je gaat? (niet minder pijnlijk though…)
    De stilstand van de wereld heeft mij veel gebracht, veel duidelijk gemaakt over mijn belastbaarheid. Confronterend hoe laag die ligt en hoe goed ik me gaat voelen als ik allerlei verwachtingen niet hoef waar te maken. Een grote uitdaging nu om weer op te starten en hiermee om te gaan. Die balans is zo onduidelijk….. Zoeken dus.
    Dank voor je duidelijke verhaal. Ik neem het mee in de zoektocht.

    Groet, Karin (kaatenco)

    • Dank voor je woorden Karin! Die balans is inderdaad ontzettend vaag. Dat kan van dag tot dag veranderen. Ik probeer daar de uitdaging in te zien. Maar dat lukt niet altijd… 🙂

  3. Hallo Yvo, fijn weer van je te horen en een bijzonder verhaal hebt. Het klinkt misschien gek, maar ik herken hier ook iets van mijn eigen situatie in toen ik hoorde dat ik een zeer hoog IQ had. Mooi toch zou je denken, maar het betekende voor mij vooral dat (ik was toen 38) de oude Ria niet de ‘echte Ria’ was. Ik kwam in een rouw proces. Dat blijkt veel voor te komen bij mensen die iets vergelijkbaars overkomt. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Rouwverwerking) Daarbij kwam dat ik allerlei eisen ging stellen want ik kon immers zoveel meer… en me dan vervolgens heel onzeker ging voelen want eigenlijk kon ik toch niets (hoge lat/imposter etc,) 2 kanten van de medaille. Het heeft bij mij 10 jaar geduurd voor ik daar een balans in had. Dankbaar natuurlijk dat het niet een ziekte is en in die zin zeker niet te vergelijken, maar het proces mogelijk wel.

    • Ha Ria, die vergelijking gaat inderdaad op. Suzette en ik hebben het mbt HB ook wel eens over een ‘coming out’. Hetzelfde geldt ook voor hersenletsel; tegen jezelf en de wereld zeggen dat je hersenletsel hebt.

  4. Femke

    Hoi Yvo, we kennen elkaar en ook voor mij is je verhaal heel herkenbaar. Ik heb jarenlang tegen mijn eigen windmolens gevochten en soms nog wel eens. Ik heb een lichte psychiatrische (gelukkig stabiele) achtergrond dat mijn eigen ‘hersenbeperking’ is. Ik zit gemiddeld genomen lager in mijn energie en ben snel overprikkeld. Dat betekent dat deze gezellige vrolijke en spontane vrouw die altijd enthousiast meedoet al jaren een verborgen agenda heeft waar veel blanco’s in haar dagen staan. Dagen die ik heel bewust leeg moet houden. En als ik toch een paar vollere dagen heb, altijd nadenk over waar en hoe ik mijn rustmomenten kan pakken. En als ik toch over die grenzen ga, daar naderhand de prijs voor betaal. En dat is best lastig als je weet dat ik van het leven hou, het liefst het onderste uit de kan haal en op een bepaalde manier ook ambitieus ben. Maar dat strookt niet met wat ik in de realiteit van mijzelf kan verwachten.
    Gaat het niet zo goed met mij, dan ben ik me veel bewuster van die grens. Maar gaat het goed, dan knetter ik daar vaak te hard overheen. Deze wipwap waar ik op loop is gelukkig al jaren beoefend door mij en het lukt steeds beter. Maar het is soms wel echt pijnlijk om afscheid te moeten nemen van de oude ‘jij’ en de wensen die je voor jezelf had. Nieuwe daarvoor in de plaats te stellen en daar ook vrede mee te kunnen hebben. Want een aandoening verandert misschien wel de uitkomst, maar niet de verlangens. Ik begrijp dus heel goed dat dat een interne worsteling is die net zo onzichtbaar kan zijn als nah. Wat mij ook helpt is dat ik voor ogen probeer te houden dat er zóveel mensen zijn die met hetzelfde worstelen in welke vorm en met welke reden dan ook. En dat als de buitenwereld vind dat ik een prima leven leid, waarom ik daar zelf dan niet dankbaar voor ben. Het is -wat je al zei- echt het beeld van jezelf over jezelf.

    • Femke, dank voor je uitgebreide antwoord! Heel herkenbaar wat je schrijft. Het blijft zoeken naar een balans. Ik hoop dat je die balans steeds beter voelt/ ervaart.

      Het beste, Yvo

  5. Ha Yvo, fijn om weer eens wat van je te lezen, en ik kan me heel goed voorstellen dat je, juist als het relatief goed gaat, meer van jezelf gaat verwachten, waardoor ontevredenheid en ongeduld op de loer liggen. Wat bij mij goed helpt als ik ontevreden ben (over mezelf en/of ‘de wereld’) is om ‘mijn geluk’ te halen uit het proberen, het streven, niet uit het resultaat. Het resultaat heb je niet in de hand, maar of je ernaar blijft streven wel. Je best doen is alles wat je kunt doen. Voor dit soort levenshouding blijven voor mij de stoïcijnen heel inspirerend, je weet misschien dat ik daar jarenlang intensief mee bezig geweest ben, en bij vlagen doe ik dat nog steeds, want hoe simpel het ook klinkt, zo makkelijk is het niet! Alle goeds voor jou!

    • Dank je voor je woorden Rymke! Het gaat inderdaad om het proces en het streven. Dat is zeker moeilijk, maar niemand heeft ooit gezegd dat het leven makkelijk zou zijn. 🙂 Ik moet me maar eens verdiepen in de stoïcijnen. Hopelijk tot op de PL2021!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *