Een avondje Amersfoort

Afgelopen vrijdag stond ik daar. In Amersfoort. Mijn trein had een kwartier vertraging waardoor ik iets later bij het Indonesisch restaurant binnenstapte. De rest zat al aan tafel. Hoewel ik op een persoon na niemand kende, werd ik hartelijk ontvangen. Ik had mijn jas nog niet uit of ik belandde in leuke gesprekken. Er hing een fijne sfeer. Ik werd eraan herinnerd hoe verbindend eten kan zijn. Samen eten in een ontspannen omgeving. Dan komen er verhalen los.

Stand Up Stories

Ik was te gast bij Stand Up Stories; een initiatief van onder andere Peter Ros en Martijn Aslander. Het idee is geweldig. Op een avond komen verschillende mensen aan bod die een verhaal vertellen. Zo simpel is het. Geen powerpoints, geen slides. Ruwe, echte verhalen. De onderwerpen zijn zeer uiteenlopend. Het was de eerste editie van Stand Up Stories en ik mocht de spits afbijten. Vooraf had de organisatie een etentje geregeld. Zo kon iedereen elkaar beter leren kennen en de laatste puntjes doorspreken.

‘…bij de ballen!’

Tijdens het etentje vroeg Martijn (hij zou de MC zijn van de avond) mij wat hij het publiek mocht vertellen om mij aan te kondigen. Ik legde uit dat mijn verhaal over dromen en tegenslagen gaat. Hij keek mij vragend aan. Ik legde uit;

‘op 1 mei ben ik met mijn kinderen naar The Avengers: Endgame’ geweest. Ik had toen een eigen bedrijf, een biologische tuinderij. Een droom waar ik bijna tien jaar aan heb gewerkt. De volgende dag was ik aan het werk toen ik hoofdpijn kreeg. Een paar uur later lag ik in coma op de intensive care en vocht ik voor mijn leven. In een paar uur tijd was ik alles kwijt. Mijn gezondheid. Mijn bedrijf. Alles.’

Martijn keek mij met open mond aan en zei;

‘als je alleen dit vertelt heb je het publiek al bij de ballen joh!’

Een mooier compliment kon Martijn niet geven. Ik moest het echter wel waar maken. Tegelijkertijd voelde het als een soort druk. Ik had mij goed voorbereid, maar er kruipt altijd een (gezonde) onzekerheid door mijn aderen. Wat als mijn verhaal te dramatisch is? Wat als mijn verhaal qua opbouw en spanning niet goed in elkaar zit…

Net als vroeger

Na het etentje liepen we met de groep naar het zaaltje. Ondanks mijn immer aanwezige twijfels merkte ik dat ik er zin in had. Ik merkte dat ik me op mijn gemak voelde met deze mensen. Het was alsof ik weer in de band speelde. Daar werd voorafgaand aan de show vaak samen gegeten. Ik kende dit, en dat voelde goed.

Ik was bovendien trots. Ik was alleen in de avond met de trein naar Amersfoort gereisd. Het zat goed met mijn energie. Mijn lijf voelde goed. Mijn gedachten waren gefocust. Het bracht een glimlach op mijn gezicht. Nog voordat ik op het podium maar een woord had gesproken was deze avond al geslaagd.

Betrokken. Aandachtig. Lief.

De avond ging beginnen. Binnen twintig minuten zat het zaaltje bommetje vol met publiek. Ik werd aangekondigd en daar ging ik. Een beleefde en nieuwsgierige stilte hing in de zaal. Ik keek de zaal in. Ik begon te vertellen. Ik voelde dat er aandacht was. Het publiek was betrokken en aandachtig en lief. Geweldig.

Na mijn verhaal had ik graag langer willen blijven. Ik had graag alle sprekers van de avond gezien. Ik had graag willen verder praten over alle interessante onderwerpen die voorbij kwamen. Maar dat gaat helaas niet. De energie was op. Ik kon rustig terugreizen en ik lag op tijd in mijn bed waar ik kon opladen. De avond heeft mij zo veel meer gebracht dan alleen een mooie lezing geven. Ik sloot mijn ogen met een glimlach op mijn gezicht.

Dit bericht delen?
Facebooktwitter

← Previous post

Next post →

2 Comments

  1. Esther Putter

    Yvo
    Wat mooi dat je weer jezelf herontdekt. Ik ben iedere keer weer benieuwd naar je schrijven en ook je instagram verhalen zijn leuk om te kijken.

    • Dank Esther! Lang leve de sociale media om in contact met elkaar te komen en te blijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *